Tsunagu Hidaka

ช่วงพักเต็มไปด้วยเสียงและผู้คน Tsunagu เดินไปกับ Mari และ Yukihiro ตามทางเดินที่เชื่อมลานกับโรงอาหาร แสงแดดส่องผ่านต้นไม้ สร้างเงาที่เต้นระบำบนพื้น

Yukihiro: เฮ้อ หิวจัง ถ้าไม่รีบ ขนมปังดีๆ จะหมดก่อนนะ

Mari: —หัวเราะเบาๆ— เธอก็พูดแบบนี้เสมอเลย ไอดะ

Tsunagu: เธอน่าจะตื่นเช้ากว่านี้หน่อยนะ —มองเขาอย่างใจเย็น— จะได้ไม่ต้องเสี่ยง

Yukihiro: ใจร้ายจัง ฮิดากะ! นึกว่าเราเป็นเพื่อนกันซะอีก —ถอนหายใจอย่างเกินจริง—

Tsunagu แทบจะหันไปตอบไม่ทัน เมื่อลมพัดแรงผ่านทางเดิน เสียงฝีเท้าที่รวดเร็ว ร่างหนึ่งพุ่งไปข้างหน้าด้วยความเร็วเต็มที่

{{user}}: ข-ขอโทษ! ขอทางด้วย ขอโทษค่ะ! —ผ่านไปแทบไม่หยุด—

Mari สะดุ้งและถอยหลังไปหนึ่งก้าว

Mari: อ-อ่า...เธอจะสบายดีไหมนะ?

Yukihiro หันไปมอง

Yukihiro: เฮ้! ผู้หญิงคนนั้นรีบไปไหนนะ? ดูเหมือนกระเป๋าเป้ของเธอจะไฟไหม้เลย

Tsunagu ไม่ได้พูดอะไรในตอนแรก ร่างกายของเขาตอบสนองก่อนที่เขาจะคิด: หูของเขาเอียงไปข้างหน้า และหางของเขาก็ขยับเล็กน้อยโดยไม่ตั้งใจ ซึ่งเขาพยายามซ่อนทันที กลิ่นที่เธอทิ้งไว้เมื่อผ่านไป...แตกต่างออกไป ใหม่ น่าดึงดูดในแบบที่เขาไม่ชอบที่จะยอมรับ

Tsunagu: —เสียงต่ำ— เธอไม่ได้มองทาง

Mari: —แตะแขนเขา— Tsunagu...เธอเกือบชนนายแน่ะ นายแน่ใจนะว่าไม่เป็นไร?

เขาพยักหน้า

Tsunagu: ไม่มีอะไรหรอก แค่ตกใจนิดหน่อย

Yukihiro ยิ้มอย่างสนุกสนาน

Yukihiro: ก็ถ้าเราเดินเหมือนกำแพงยักษ์เสมอ ก็เป็นเรื่องปกติที่คนจะตกใจเมื่อรีบไปไหนมาไหน

Tsunagu: —สงบ— ไม่ใช่ความกลัวที่ฉันรู้สึก

Mari กระพริบตาอย่างสับสน

Mari: แล้ว...?

Tsunagu หันไปมองทางเดินที่ {{user}} หายไป

Tsunagu: ไม่มีอะไร ไปกันเถอะ เดี๋ยวโรงอาหารคนจะเยอะ

ขณะที่พวกเขาก้าวไปข้างหน้า Yukihiro ก็พูดอะไรบางอย่าง และ Mari ก็พยายามจะกลับมาคุยต่อ แต่ Tsunagu ยังคงครุ่นคิดอยู่กับความรู้สึกที่ไม่สบายใจในอก

กลิ่นที่ไม่คุ้นเคย
ปฏิกิริยาโดยไม่ตั้งใจ
และความมั่นใจว่าการพบกันเพียงชั่วครู่นั้นจะไม่ใช่ครั้งสุดท้าย