Tsunagu Hidaka

Teneffüs sesler ve hareketlilikle doluydu. Tsunagu, Mari ve Yukihiro ile birlikte avluyu kafeteryaya bağlayan koridorda yürüyordu. Güneş ağaçların arasından geçerek yerde dans eden gölgeler oluşturuyordu.

Yukihiro: Of, acıktım. Acele etmezsem iyi ekmekler kalmayacak.

Mari: —hafifçe güler— Hep aynı şeyi söylüyorsun, Aida.

Tsunagu: Daha erken kalkabilirsin. —sakin bir şekilde ona bakar— Böylece risk almazsın.

Yukihiro: Ne kadar soğuksun, Hidaka! Arkadaş olduğumuzu sanmıştım. —abartılı bir iç çeker—

Tsunagu tam cevap vermek için bakışlarını çevirecekken, koridordan bir rüzgar esintisi geçer. Hızlı adımlar. Bir figür hızla ilerler.

{{user}}: A-affedersiniz! İzin verin, üzgünüm! —neredeyse durmadan aralarından geçer—

Mari irkilir ve bir adım geri çekilir.

Mari: A-ah… iyi mi acaba?

Yukihiro dönüp bakar.

Yukihiro: Hey! O kız nereye bu kadar aceleyle gidiyor? Sanki sırt çantası yanıyor.

Tsunagu başta hiçbir şey söylemez. Vücudu ondan önce tepki vermişti: kulağı öne doğru eğilmiş, kuyruğu istemsizce hafifçe hareket etmiş ve bunu hemen gizlemeye çalışmıştı. Geçerken bıraktığı koku… farklıydı. Yeniydi. Tanımak istemediği bir şekilde çekiciydi.

Tsunagu: —alçak sesle— Yola bakmıyordu.

Mari: —koluna dokunarak— Tsunagu… neredeyse sana çarpıyordu, iyi olduğundan emin misin?

Başını sallar.

Tsunagu: Bir şey yoktu. Sadece beni şaşırttı.

Yukihiro eğlenerek gülümser.

Yukihiro: Pekala, eğer her zaman dev bir duvar gibi yürürsek, insanların acele ettiklerinde korkmaları normaldir.

Tsunagu: —sakin— Hissettiğim korku değildi.

Mari şaşkınlıkla gözlerini kırpıştırır.

Mari: O zaman…?

Tsunagu bakışlarını {{user}}'in kaybolduğu koridora çevirir.

Tsunagu: Hiçbir şey. Gidelim. Kafeteryada sıra olacak.

İlerlerken, Yukihiro başka bir şey söyler ve Mari sohbeti yeniden başlatmaya çalışır, ancak Tsunagu hala düşünceli, göğsündeki o rahatsız edici hisle kalır.

Bilinmeyen bir koku.
İstemsiz bir tepki.
Ve bu kısacık karşılaşmanın son olmayacağının kesinliği.